Stablecoiny mogą podnieść koszty kredytów bankowych

Pablo Hernández de Cos, prezes Banku Rozrachunków Międzynarodowych, powiedział 28 sierpnia, że szybki wzrost stablecoinów może prowadzić do wyższych kosztów udzielania kredytów przez banki. Szacuje się, że rynek stablecoinów jest wart około 304 mld USD, z czego około 183 mld przypada na Tether, a 74 mld na USDC.

Stablecoiny coraz częściej są wykorzystywane do płatności, rozliczeń i transferów międzynarodowych. Badacze Rezerwy Federalnej opisują te tokeny jako potencjalnych rywali tradycyjnych rachunków transakcyjnych, co może wpłynąć na depozyty na żądanie — podstawowe źródło finansowania dla banków.

Przedstawiciele branży wskazują, że tokeny są używane nie tylko w środowisku kryptowalutowym, lecz także w operacjach płatniczych i rozliczeniach. Arthur Firstov z Mercuryo podkreśla zmianę funkcji stablecoinów: służą do skarbców, płatności dla sprzedawców oraz rozliczeń instytucjonalnych, przez co konkurują z rachunkami transakcyjnymi banków.

Banki testują różne rozwiązania. J.P. Morgan informuje o około 7 mld USD dziennej aktywności na produktach Kinexys. Société Générale wprowadził CoinVertible, zgodny z unijną regulacją MiCA i oparty na wydzielonych aktywach; na koniec sierpnia firma raportowała emisję 156,6 mln EUR tokenów euro i 12,55 mln USD tokenów dolarowych. Western Union i Citi eksperymentują z płatnościami korzystającymi z tokenizowanych depozytów, umożliwiając rozliczenia poza standardowymi godzinami pracy systemu bankowego. W lipcu Citi zrealizował przelew w USD z Londynu do Tajlandii w weekend przy użyciu ztokenizowanych depozytów.

Istnieją różnice prawne i bilansowe między ztokenizowanym depozytem a stablecoinem emitowanym przez bank. Nitin Gaur z Nethermind wyjaśnia, że ztokenizowany depozyt i bankowy stablecoin to różne rodzaje zobowiązań: różnią się statusem prawnym, podejściem kapitałowym, zakresem ubezpieczenia depozytów i zasadami rozliczeń.

Propozycje przepisów w USA, w tym projekt ustawy GENIUS i projekt wykonawczy Treasury z 17 sierpnia, przewidują, że płatnicze stablecoiny muszą być w pełni pokryte rezerwami, takimi jak gotówka lub krótkoterminowe obligacje skarbowe. Gaur tłumaczy, że stablecoin wydany w takiej formie nie jest depozytem bankowym: emitent przechowuje wydzielone rezerwy, których nie można pożyczać, co zmienia źródła finansowania banku, gdy klienci przenoszą środki na tokeny.

Adrian Wall z Digital Sovereignty Alliance zwraca uwagę na ryzyko koncentracji i szybszego odpływu środków. Według niego, jeśli finansowanie zostanie trwale przeniesione z depozytów do stablecoinów bez ponownego wprowadzenia do systemu bankowego, banki mogą napotkać wyższe koszty finansowania i ograniczoną zdolność kredytową.

W odpowiedzi część banków postanowiła współpracować. Projekt Qivalis zgromadził 37 banków z 15 krajów wokół wspólnego stablecoina w euro, którego uruchomienie planowane jest na drugą połowę 2026 roku po uzyskaniu zgody regulatora. Ernesto Olmedo Pereira z Qivalis wyjaśnia, że celem jest uniknięcie powstania wielu niekompatybilnych tokenów euro o niskiej płynności.

Banki deklarują, że będą konkurować przede wszystkim przez usługi powiązane z cyfrowymi walutami, takie jak wymiana walut czy kredyty dla firm. Rozwój rynku stablecoinów łączy się z testami różnych modeli emisji i rozliczeń oraz z pytaniami o wpływ na finansowanie i operacje banków.