Gdzie jest najtańszy prąd na kopanie Bitcoina?

Najniższe ceny energii elektrycznej dla legalnego kopania Bitcoina oferują obecnie Etiopia i Indonezja — około 0,02 USD za kilowatogodzinę. Paragwaj ma stawki rzędu 0,03 USD/kWh. W Iranie dostępne są niższe taryfy dla licencjonowanych kopalni, ale działalność podlega ograniczeniom prawnym, w tym wymaganiom dotyczącym sprzedaży wydobytych Bitcoinów określonym przez władze.

Koszt energii stanowi główny składnik wydatków kopalni kryptowalutowych i wynosi zwykle od 60 do 80 procent kosztów operacyjnych. Przy cenie 0,02 USD/kWh i wykorzystaniu nowoczesnych układów ASIC koszt zużytej energii potrzebnej na wydobycie jednego Bitcoina szacowany jest na około 16 tys. USD. Nawet niewielkie różnice w cenie za 1 kWh wpływają na opłacalność przedsięwzięcia.

W Etiopii i Indonezji tania energia pochodzi głównie z elektrowni wodnych. Paragwaj korzysta z nadwyżek mocy z elektrowni Itaipú, co pozwala na oferowanie korzystnych taryf dla dużych odbiorców. W Iranie niższe ceny wynikają częściowo z subsydiów energetycznych, przy czym prawo ogranicza działalność prywatnych operatorów.

Inne czynniki brane pod uwagę przy wyborze lokalizacji to niezawodność sieci energetycznej, dostęp do nowoczesnej infrastruktury, stabilność regulacji oraz bezpieczeństwo operacyjne. Stany Zjednoczone pozostają największym ośrodkiem wydobycia Bitcoina pomimo wyższych cen energii; Teksas przyciąga operatorów rozbudowaną infrastrukturą, znaczącym udziałem odnawialnych źródeł oraz możliwością zawierania długoterminowych umów na dostawy energii.

Islandia i Norwegia przyciągają inwestorów ze względu na wysoki udział energii odnawialnej — wodnej i geotermalnej w Islandii oraz wodnej w Norwegii — oraz chłodny klimat, który ogranicza koszty chłodzenia sprzętu. W dużych farmach różnice w kosztach chłodzenia mogą przekładać się na znaczące oszczędności roczne.

Ryzyko regulacyjne występuje w krajach oferujących najtańszą energię; sporadyczne zmiany prawa lub polityki energetycznej mogą szybko wpłynąć na rentowność. Z tego powodu część inwestorów wybiera lokalizacje z wyższymi kosztami energii, lecz z większą przewidywalnością prawną i lepszą infrastrukturą.

Koszty techniczne, dostęp do nowoczesnego sprzętu, warunki podatkowe oraz bezpieczeństwo operacyjne także wpływają na bilans ekonomiczny kopalni. Coraz częściej operatorzy wykorzystują nadwyżki energii z wody, wiatru lub słońca, by obniżyć koszty i zmniejszyć emisję CO2.