Jak cła USA podcięły europejski przemysł przy rekordowym handlu

W ubiegłym roku wymiana towarowa między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi wyniosła 875 mld EUR. Według analiz Instytutu Gospodarki Niemieckiej wzrost unijnego eksportu do USA do 580 mld EUR (+7,7%) był w dużej mierze wynikiem przyspieszonych wysyłek realizowanych przed wprowadzeniem amerykańskich ceł. Import z USA do UE wzrósł o 2,2% do 295 mld EUR, co dało nadwyżkę handlową Unii wobec USA około 285 mld EUR.

Handel usługami między obydwoma blokami osiągnął 865 mld EUR. W tej kategorii Unia odnotowała deficyt w wysokości około 178 mld EUR. Płatności z tytułu własności intelektualnej wzrosły o 13,7% i stanowią ponad 40% importu usług z USA.

Wzrost eksportu z państw członkowskich był nierównomierny. Irlandia zanotowała wzrost o 52,7%, co analizy łączą z aktywnością firm farmaceutycznych i chemicznych oraz przesunięciami własności intelektualnej. Dodatni wynik odnotowały także Czechy (+5,1%), Włochy (+7,2%), Dania (+10,6%) i Finlandia (+10,8%). Większość pozostałych krajów UE miała spadki wolumenów eksportu do USA.

Eksport unijnych samochodów i części motoryzacyjnych do USA spadł rok do roku o 20,4%. W Niemczech spadek wyniósł 18,9%. Raporty branżowe wskazują, że firmy motoryzacyjne redukują zamówienia, obniżają plany inwestycyjne i ograniczają koszty stałe. Mniejsze przedsiębiorstwa rodzinne zgłaszają ryzyko upadłości lub konieczność przeniesienia produkcji za granicę.

Analizy ekonomiczne informują, że przedterminowe przyspieszenie dostaw sztucznie zawyżyło wyniki za wcześniejsze kwartały. Wskazywane jest ryzyko gwałtownego spadku zamówień, gdy zapasy po stronie amerykańskiej zostaną uzupełnione. W kilku sektorach, w tym w produkcji maszyn i urządzeń, obserwuje się już niższe zamówienia.

Niemieckie inwestycje bezpośrednie w USA zmniejszyły się niemal o połowę rok do roku, pokazują dostępne dane o przepływach kapitału. Równocześnie rosnące koszty energii w Europie wpływają na obniżenie rentowności przedsiębiorstw przemysłowych.

Obowiązujące porozumienie handlowe z Turnberry pozostaje jedynym działającym ramowym mechanizmem zapobiegania eskalacji sporów celnych. Ekonomiści oceniają je jako asymetryczne i wskazują na potrzebę przestrzegania jego zapisów przez obie strony.

W odpowiedzi na rosnące ryzyko firmy i inwestorzy zwiększają zainteresowanie rynkami alternatywnymi oraz inwestycjami o wyższej płynności, kosztem długoterminowych projektów przemysłowych. Kolejne miesiące pokażą, czy strony osiągną porozumienie ograniczające ryzyko nagłych taryf, czy napięcia będą prowadzić do dalszych zakłóceń w handlu i inwestycjach.