Hindenburg Omen na Wall Street: osiem sygnałów

Na Wall Street w ostatnich tygodniach zanotowano serię ośmiu sygnałów Hindenburg Omen. Wskaźnik identyfikuje sytuacje, gdy wiele spółek jednocześnie ustanawia roczne minima i maksima, podczas gdy główne indeksy, w tym S&P 500, pozostają blisko historycznych szczytów.

Wskaźnik został opracowany w 1995 roku przez Jima Miekkę. Na rosnącą liczbę sygnałów zwrócił uwagę Tom McClellan.

Mechanika wskaźnika polega na liczeniu jednoczesnych rocznych maksimów i minimów w dużej liczbie akcji. W praktyce zdarza się, że kilka dużych spółek napędza wzrost indeksu, podczas gdy wiele średnich i małych firm notuje spadki. Wskaźnik ma wychwytywać takie rozbieżności w szerokości rynku.

W tym roku pojawiały się przykłady rozjazdów sektorowych: wzrosty w branży półprzewodników występowały równolegle z korektami w części sektora software oraz u niektórych megaspółek.

Dane historyczne pokazują zróżnicowane skutki pojedynczego sygnału. Od 1970 roku średnia stopa zwrotu S&P 500 trzy miesiące po pojedynczym Hindenburg Omen wynosiła około -2%, podczas gdy przeciętny trzy miesięczny okres dawał około +2%. Po roku średni wynik rynku wynosił około +6%, poniżej długoterminowej średniej około +9%. W badanym okresie S&P 500 był niżej trzy miesiące po sygnale w około 57% przypadków, a po roku odsetek spadków zmniejszał się do około 25%.

W ostatnich 15 latach efekty były słabsze: trzy miesiące po sygnale indeks był niżej w około 37% przypadków, ze średnim wynikiem bliskim -0,5%, a po roku średni wzrost przekraczał 7%.

Silniejsze efekty obserwowano w przypadkach skupisk sygnałów. W sytuacjach, gdy w ciągu trzech miesięcy pojawiło się co najmniej 11 sygnałów, w siedmiu takich przypadkach historycznych średnia stopa zwrotu S&P 500 po trzech miesiącach wynosiła około -3,5%, a po roku około +3%.

Obecna seria liczy osiem sygnałów; poprzedni większy ciąg zakończył się 29 czerwca, a od tamtego momentu S&P 500 zyskał prawie 5%. Dodatkowymi obserwowanymi czynnikami rynkowymi są rosnące rentowności amerykańskich obligacji, napięcia w rejonie Iranu, wysokie wyceny akcji oraz sezonowe statystyki historyczne wskazujące na słabszy wrzesień.

Wskaźnik Hindenburg Omen jest stosowany jako narzędzie do monitorowania szerokości rynku. Pojedynczy sygnał historycznie nie wyznacza daty szczytu indeksu; znaczenie danych zwiększa się w przypadku powtarzających się sygnałów w krótkim okresie.