ECOWAS zatwierdziła rurociąg Nigeria–Maroko za 25 mld dol.

Przywódcy 13 państw członkowskich ECOWAS podpisali w Freetown porozumienie międzyrządowe dotyczące budowy rurociągu łączącego Nigerię z Marokiem. Koszt inwestycji oszacowano na 25 mld dol., a planowany start prac wskazano na 2028 r.

Rurociąg ma biec wzdłuż wybrzeża Atlantyku przez trzynaście krajów, osiągać długość ponad 6,8 tys. km i mieć średnicę około 48 cali. Szacowana przepustowość to do 30 mld m³ gazu ziemnego rocznie. Z Maroka gaz miałby być kierowany dalej, poprzez istniejące połączenia, do rynków europejskich.

Projekt ma być powiązany z istniejącą infrastrukturą, w tym West African Gas Pipeline, i ma obsługiwać region o łącznej populacji przekraczającej 400 mln ludzi. Dokument podpisany na szczycie jest pierwszym formalnym porozumieniem między rządami po niemal dekadzie przygotowań i negocjacji.

Planowany harmonogram jest orientacyjny. Pełna realizacja inwestycji może zająć wiele lat; analizy przewidują, że prace budowlane i uruchomienie poszczególnych odcinków mogą trwać nawet ćwierć wieku.

Koszt 25 mld dol. to szacunek wyjściowy. W projektach wielonarodowych kwoty często rosną. Uczestniczące kraje mają ograniczone możliwości fiskalne, wysoką inflację i niestabilność kursów walutowych, co może utrudnić pozyskanie finansowania i obsługę długu.

Trasa rurociągu omija Saharę i Sahel, ale przebiega przez rejony dotknięte działalnością grup zbrojnych. W praktyce obejmuje tereny delty Nigru, obszary działań Boko Haram na północy Nigerii, regiony Sahelu z obecnością ugrupowań powiązanych z ISIS i Al-Kaidą oraz strefy konfliktu wokół Sahary Zachodniej. W regionie odnotowano także falę zmian władzy i przewrotów wojskowych w ostatnich latach.

Realizacja i eksploatacja będą wymagać zabezpieczenia infrastruktury na dekady oraz mechanizmów zarządzania projektem i kontroli wydatków. W przeszłości regionalne projekty energetyczne napotkały problemy operacyjne, kwestie bezpieczeństwa i zarzuty korupcyjne. Również istniejące połączenia transgraniczne spotykały się z wyzwaniami bezpieczeństwa i utrzymania ruchu.

Podpisanie porozumienia oznacza formalny start współpracy rządów nad projektem. Dalsze kroki obejmują uzgodnienie finansowania, szczegółowych tras, zabezpieczeń oraz mechanizmów zarządzania i kontroli realizacji inwestycji.