Christine Lagarde – nowe cła z USA raczej nie przetasują oczekiwań inflacyjnych w strefie euro

W wywiadzie dla francuskiego radia RTL Christine Lagarde oceniła, że inflację udało się w dużej mierze poskromić – wskaźnik utrzymuje się blisko 1,9%, co ma świadczyć o skuteczności kursu obranego przez Europejski Bank Centralny. Zastrzegła jednak, że dalsze zaostrzanie polityki taryfowej mogłoby zwiększyć średnią stawkę celną w strefie euro do około 15%, wobec dzisiejszych ok. 12%. Podkreśliła przy tym, że konsekwencje będą w Europie nierówne: Niemcy odczują je dotkliwiej niż Francja, ponieważ różnią się strukturą eksportu oraz układem łańcuchów produkcyjnych.

Lagarde zachęcała, by traktować taryfy jako część większej, globalnej zmiany gospodarczej, i wezwała do „głębokiego przeglądu” europejskiego modelu rozwoju – w taki sposób, aby odpowiadał realiom nowego porządku światowego, który właśnie się kształtuje. Jak zaznaczyła, o sile oddziaływania nie zdecyduje sama, bezpośrednia presja cenowa wynikająca z ceł, lecz „poszarpany” rytm sygnałów politycznych: decyzje raz przyspieszają, raz się cofają, przez co firmy wstrzymują inwestycje, muszą przebudowywać strategie zakupowe i mają coraz większy problem z planowaniem polityki cenowej.

Lagarde jednocześnie wezwała do wzmocnienia europejskiego jednolitego rynku, postulując systematyczne usuwanie pozataryfowych ograniczeń w obrębie UE. Jej zdaniem to praktyczna dźwignia, która może podnieść odporność Europy, dopóki zewnętrzne warunki wymiany handlowej pozostają niestabilne.

Wypowiedź ta padła w czasie narastającej presji ze strony Waszyngtonu: USA coraz wyraźniej grożą nałożeniem nowych ceł na kilka państw europejskich. Lagarde związała to napięcie z amerykańskimi żądaniami dotyczącymi Grenlandii. Ostro skrytykowała to, co określiła jako „transakcyjny” sposób myślenia – kiedy polityka zamienia się w handel ustępstwami – i zaznaczyła, że odpowiedź Europy musi być zjednoczona, oparta na wykorzystaniu wszystkich dostępnych mechanizmów obrony stabilności i suwerenności.

W podobnym tonie mówił też członek EBC François Villeroy de Galhau. Na Światowym Forum Ekonomicznym w Davos 20 stycznia 2026 roku ocenił, że taryfy raczej nie przerodzą się w silny impuls inflacyjny dla strefy euro. Przypomniał, że wcześniejsze etapy taryfowego sporu nie doprowadziły do odczuwalnego wzrostu inflacji w eurolandzie – główny ciężar kosztów spadł na amerykańskich konsumentów. Takiego samego podziału kosztów spodziewa się również w przypadku kolejnych ceł.

21 stycznia 2026 roku Villeroy ponownie wezwał Europę, by „wreszcie się obudziła” i w warunkach nacisku taryfowego związanego z Grenlandią działała ostro, zdecydowanie i szybko. Powtórzył też, że nawet jeśli wzrost gospodarczy osłabnie u każdej ze stron, europejska inflacja nie powinna zareagować silnym impulsem.

Z perspektywy EBC konflikt taryfowy pojawia się w momencie, w którym polityka pieniężna musi iść po cienkiej linii: inflację trzeba trzymać blisko celu, ale jednocześnie pilnować ryzyk dla wzrostu i ograniczać wpływ zewnętrznych wstrząsów. W ostatnich komunikatach banku podkreślano, że restrykcje handlowe oddziałują na ceny w różnorodny sposób – m.in. przez spadek popytu na eksport oraz przez przetasowania w globalnych przepływach dostaw, które są kierowane do strefy euro.