Nominalny rekord BTC nie przeszedł próby inflacji

Jak wyjaśnia Alex Thorn, kierujący zespołem badawczym Galaxy Digital, rekordowy nominalny szczyt BTC z jesieni 2025 roku, przekraczający 126 000 dolarów, po korekcie inflacyjnej odpowiada realnie około 99 848 dolarom w cenach z 2020 roku. To oznacza, że bitcoin nie osiągnął faktycznego, sześciocyfrowego maksimum.

Thorn przedstawił swoje obliczenia w serwisie X oraz w komentarzu do raportu Galaxy Digital poświęconego trendom cenowym. Przypomniał, że uwzględnienie inflacji wymaga odniesienia ceny do siły nabywczej roku bazowego — w tym przypadku 2020 — z użyciem wskaźnika CPI. Od tego czasu CPI wzrósł na tyle, że dolar stracił około 20% swojej siły nabywczej, a równowartość 100 000 dolarów z 2020 roku dziś musiałaby być wyraźnie wyższa nominalnie.

Jak pokazują dane skorygowane o inflację, realny szczyt BTC — według Thorna — wypadł minimalnie poniżej sześciu cyfr i wyniósł 99 848 dolarów. Przyczyna tej różnicy jest prosta: cena nominalna operuje dolarami z danego roku, podczas gdy cena realna uwzględnia erozję ich wartości w czasie.

W praktyce oznacza to, że aby bitcoin w ujęciu „dolarów z 2020 roku” faktycznie przebił barierę 100 000 dolarów, jego nominalny kurs musiałby sięgnąć około 125 000–126 000 dolarów. Rynek był blisko tego zakresu, lecz po inflacyjnej korekcie poziom ten wciąż nie wystarczył.

Analiza Thorna opiera się na miesięcznych odczytach CPI oraz na koncepcji „stałych dolarów”, szeroko stosowanej przez inwestorów instytucjonalnych do długoterminowej wyceny aktywów. Odnosząc wycenę do czasu sprzed największych programów stymulacyjnych po pandemii, autor pokazuje, jaka część wzrostu BTC wynikała z realnego zwiększenia siły nabywczej.

Rozbieżność między wartością nominalną a realną coraz częściej pojawia się w dyskusjach o tym, czy bitcoin rzeczywiście chroni przed inflacją i jak jego efekty w długim horyzoncie prezentują się obok klasycznych aktywów. Okrągłe, nominalne poziomy przyciągają uwagę, lecz to realna cena pozostaje dokładniejszym miernikiem zachowania wartości.

Metoda korekty inflacyjnej umożliwia analizę rentowności aktywów w niezmiennej sile nabywczej, bez zniekształceń wynikających ze zmian cen w gospodarce. W istocie usuwa ona wpływ spadku wartości pieniądza, pozwalając na bezpośrednie porównania między latami. Zazwyczaj punktem odniesienia jest wskaźnik CPI lub podobne miary inflacyjne.